‘او با اينكه ماهيت خدايی داشت، 

اما نخواست از اختيار و حق خدايی خود استفاده كند؛ 

بلكه قدرت و جلال خود را كنار گذاشت و به شكل يک بنده درآمد، 

و شبيه انسانها شد؛ 

و حتی بيش از اين نيز خود را فروتن ساخت، 

تا جايی كه حاضر شد مانند يک تبهكار، 

بر روی صليب اعدام شود. 

به همين جهت، 

خدا او را بی‌نهايت سرافراز كرد و نامی به او بخشيد كه از هر نام ديگری والاتر است، 

تا به نام «عيسی»، 

هر آنچه در آسمان و بر زمين و زير زمين است، 

به زانو درآيد، 

و برای جلال خدای پدر، 

همه به زبان خود اعتراف كنند كه عيسی مسيح، 

خداوند است.’

  (فيليپیان 2:6-11

✝