«توبه کن و کارهای نخست را به عمل آور.» (مکاشفه یوحنا ۲: ۵)

     توبه کردن اشاره دارد به تفکر جدی دربارهٔ رفتار، وضعیت دل و اندیشه که در نتیجه احساس  گناهکار بودن را در ما بوجود می‌آورد؛ پشمانی عمیق و یقین جدی به گناه و گناهکار بودن ما در نزد خداوند و نجات دهنده ما. ما نگران می‌شویم و می‌خواهیم تا از خطر جسته، بخشش خداوند زنده را دریافت داشته و از صلح و آرامش درونی لذت ببریم. به علاوه توبه شامل نارضایتی و اندوه نیز می‌شود؛ اندوهی ماندگار و درونی ناشی از آگاهی به اینکه ما خداوندمان را محزون ساخته، نامش را بی‌حرمت گردانیده و رحمتش را به هیچ شمرده‌ایم. توبه واقعی همیشه اطلاحگری را بدنبال دارد؛ بدون توبه ممکن است میزانی تغییر در رویه خود داشته باشیم ولی بدون اصلاحگری و تغییر رویه توبه صورت نمی‌گیرد.

     بیائید تا در نحوهٔ زندگی خود تأمل ورزیده، به بی‌حرمتی‌هایی که به نجات‌دهنده خود کرده‌ایم اندیشیده و مشتاق این باشیم تا دوباره از مَحبت بخشاینده او لذت ببریم. بیائید تا بر خطاها و کارهای احمقانهٔ خود افسوس خورده و شروع کنیم تا کارهای نخست را به عمل آوریم؛ به خداوندمان عیسی مسیح نگاه کنیم، در همه حال منتظر خداوند بمانیم، کلام مقدسش را جستوجو کنیم، از خداوند عیسی مسیح و برای نام او صحبت کرده و حتی از آنچه که ظاهری پلید و شریر دارد دوری جوئیم، چنانکه در ابتدا و در  آغاز ایمانمان این کارها را انجام می‌دادیم. چه محبت، چه غیرت و چه سرسپردگی به خداوند خود در آن آغاز از خود نشان می‌دادیم! بیائید تا بر زندگی خود تأمل نموده و دوباره به سوی خداوند زنده و حقیقی رجوع کنیم. خداوند عیسی مسیح از ما شکایت داشت که «شما مرا بی‌حرمت می‌سازید» و به ما می‌گوید: «توبه کن و کارهای نخست را به عمل آور.»

🙏 ✝️